[Fic] ...:: The Guardian Angel ::...

posted on 27 Jun 2008 20:05 by kihae-holic in fiction

http://i135.photobucket.com/albums/q138/kihaeshey/min123eef_07484copy.jpg

 

 

 

…..::::: Prologue :::::…..










เย็นย่ำของวันนี้อากาศด้านนอกยังคงอบอ้าวต้อนรับการมาเยือนของฤดูร้อนไม่เปลี่ยนแปลง แต่ถึงกระนั้นรอยยิ้มและความขยันขันแข็งของเจ้าของร้านแห่งนี้ก็ไม่ได้ถูกบั่นทอนให้น้อยลงไปแต่อย่างใด

“เอานี่...ดื่มไปพลางๆก่อนนะอีกเดี๋ยวซองมินก็คงมาล่ะ”

มือขาวบรรจงวางกาแฟเย็นสูตรเฉพาะของที่ร้านลงบนเค้าเตอร์ ซีวอนพยักหน้านิดๆก่อนลิ้มลองรสชาติกาแฟเย็นปั่นใส่ไอศครีมรสเข้มข้นเข้าไปตามที่อีกคนแนะนำ

“เพื่อนทงเฮนี่ทำไมมาสายเป็นประจำเลยนะ”

ถึงแม้ซีวอนจะใช้คำถามที่เหมือนไม่จริงจังอะไรนัก แต่ทงเฮก็ยังอดหัวเราะใบหน้าหล่อๆที่บูดบึ้งอยู่ตลอดเวลาของผู้ชายคนนี้ไม่ได้...คุณชายซีวอน คุณน่าจะชินได้แล้วนะซองมินก็มาช้าแบบนี้เป็นประจำ

“ก็ซองมินเป็นเวรนี่...เดี๋ยวก็คงมานั่นแหละ”

“เฮ้อ...เซงชะมัด”

ทงเฮหันมายิ้มให้ทำท่าจะชวนซีวอนคุยให้ได้หายเบื่อ แต่เหลือบไปเห็นใครบางคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในร้านเสียก่อน ก็เลยปล่อยให้หน้าที่นั่งคุยเป็นเพื่อนซีวอนตกเป็นของฮยอกแจเพื่อนรักไปจะดีกว่า

“อ้าวไงครับคุณชายเมียอ้วนทิ้งอีกแล้วเหรอ”

ก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องปรกตินะที่ฮยอกแจจะใช้ถ้อยคำบาดหูมากหน่อยกับชเวซีวอนคนที่ฮยอกแจบอกว่าหน้าเหมือนนกกลับชาติมาเกิดแน่นอนมันไม่ได้ทำให้ซีวอนรู้สึกระคายหูเท่ากับตอนที่ได้ยินในช่วงแรกๆแล้วเหมือนกัน

“ก็ใช่...คงเป็นเพราะผู้ปกครองไร้ความรับผิดชอบตามเคย”

ฮยอกแจได้ยินซีวอนบ่นประโยคเดิมๆ แล้วก็หันไปเบ้ปากให้กับทงเฮที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้าน เพื่อนสนิทของลีฮยอกแจคนนี้รู้ใจเสมอๆพอเห็นเขาก้าวเข้ามาในร้านปุ๊บ ก็เดินไปจัดเตรียมเครื่องดื่มประจำมาให้ปั๊บ
ทงเฮยิ้มให้แล้วก็ขยิบตาให้เล็กๆเป็นการบอกฮยอกแจว่าอย่าเผลอบันดาลโทสะใส่แฟนเพื่อนเข้าล่ะ

“ก็โรงเรียนนี้ค่าเทอมแพงนี่นา พ่อแม่เค้าก็คงต้องทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตมาจ่ายค่าเทอมนั่นแหละ”

ทงเฮก็เป็นแบบนี้ประจำ นอกจากจะชอบทำหน้าตาน่ารักเข้ากับรูปร่างกระทัดรัดแล้ว เรื่องที่จะใช้คำพูดคำจาให้คนอื่นรู้สึกดีนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เจ้าตัวถนัด

“แล้ววันนี้ขายดีหรือเปล่า?”

ฮยอกแจเห็นทีว่าคงจะทนฟังซีวอนบ่นต่อไปไม่ไหว ก็ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเอง

“ก็ดีนะ...เด็กมัธยมไม่รู้มาจากไหนเยอะแยะไปหมดช่วงก่อนที่พวกนายทั้งสองคนจะมาน่ะ”

ฮยอกแจพยักหน้าหงึกหงักพลางยกโกโก้เย็นสุดโปรดขึ้นดื่มให้ชื่นใจ ถ้าถามว่าใครชงโกโก้ได้ถูกใจลีฮยอกแจที่สุดแล้วล่ะก็ รู้ไว้เลยว่าลีทงเฮเท่านั้นที่ฮยอกแจให้เป็นมือวางอันดับหนึ่ง



กรุ๊งกริ๊ง




ทงเฮกะเวลาคร่าวๆไว้ในใจแล้วล่ะว่าซองมินจะต้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้านตอนห้าโมงสี่สิบห้านาที แต่วันนี้ดูเหมือนจะมีข้อผิดพลาดเล็กๆน้อยๆในคำทำนายของทงเฮเพราะซองมินไม่ได้เดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้ารู้สึกผิด หากแต่ใบหน้าขาวใสกลับระบายรอยยิ้มไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรนักเมื่อพบว่าซีวอนกำลังนั่งกอดอกรอ คำ อธิบายเชิงออดอ้อนของซองมินอยู่บนเก้าอี้หน้าเคาเตอร์

“ยิ้มอะไรน่ะ...ซีวอนหงุดหงิดใหญ่แล้ว”

ทงเฮขมวดคิ้วถามไม่เข้าใจเลยจริงๆชอบนักทำให้แฟนอาละวาดสนุกนักหรือไงนะ ลีซองมิน

“คิกคิก...ขอโทษนะที่มาช้าแต่วันนี้ชั้นมีของขวัญมาให้ทุกคนล่ะ”

ถึงแม้ว่าทงเฮจะรู้ดีว่าซองมินเป็นคนที่มีสุขภาพจิตชนิดดีเยี่ยมมานานแล้วก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการถูกซีวอนโกรธ เจ้าตัวจะกล้าหัวเราะหน้าชื่นตาบานได้แบบนี้ แต่ทว่าถ้ามาคิดดูอีกทีถ้าซองมินจะทำหน้าแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก เพราะทงเฮประจักษ์แล้วว่าของขวัญที่ซองมินว่านั้นไม่มีใครกล้าปฏิเสธเลยจริงๆ

“อ่า...น่ารัก~”

ซีวอนที่ยังโกรธๆอยู่เมื่อครู่ถึงกับเพ้อออกมาพร้อมๆกับทงเฮและฮยอกแจ ทันทีที่หนูน้อยแก้มกลมในชุดเอี้ยมกระโปรงยีนส์ เดินออกมาจากทางด้านหลังของซองมิน มือเล็กๆบีบมือคุณครูซองมินไว้เสียจนแน่น

“ซองมินเอาหนูน้อยแก้มกลมแบบนี้มาจากไหน?”

“พอดีผู้ปกครองยังไม่มารับ...เรากลัวว่าซีวอนจะรอนานก็เลยพามากินไอศครีมที่ร้านทงเฮน่ะ”

ซองมินมองหน้าตาเคลิบเคลิ้มของเพื่อนๆและคนรักยิ้มๆ แล้วก็ก้มลงไปบอกหนูน้อยข้างกายว่า

“สวัสดีพี่ๆหรือยังครับซูจอง”

นักเรียนตัวน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาคุณครูด้วยความประหม่าเล็กๆ ซองมินส่งยิ้มใจดีให้พร้อมกับพยักหน้าบอกว่าไม่ต้องกลัว หนูน้อยจึงได้มั่นใจแล้วหันมาก้มศีรษะให้ด้วยความนอบน้อม น่ารักสมกับหน้าตาไม่มีผิด

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อคิมซูจองค่ะ...ไม่ใช่แก้มกลม”

น้ำเสียงเล็กๆถูกเปร่งออกมาพร้อมกับการแนะนำตัวตามแบบฉบับที่ไม่ชัดถ้อยชัดคำนักก็ซูจองเพิ่งจะอายุสี่ขวบเองนี่นาจะให้พูดชัดทุกคำก็คงทำไม่ได้...แต่ก็นี่แหละที่ทำให้พี่ๆหน้าหล่อหน้าสวยทั้งหลายเป็นปลื้มกันจนออกนอกหน้า

“ซูจองหนูทานอะไรมาแล้วหรือยัง”

ทงเฮเดินออกมาจากหลังเคาเตอร์แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆตรงหน้าหนูน้อย นัยน์ตาสีชาประสานเข้ากับดวงตากลมโตอย่างอ่อนโยน ช่วยลดความประหม่าให้หนูน้อยได้มากเลยล่ะ

“ซูจองยังไม่ทานเลยค่ะ”

“แล้วหนูอยากกินไอศครีมมั้ยค่ะ”

ทงเฮเลิกคิ้วเอียงคอรอปฏิกิริยาตอบรับจากหนูน้อยไม่ถึงอึดใจริมฝีปากสีสดที่แต่งแต้มใบหน้าจิ้มลิ้มให้ดูน่าชังมากยิ่งขึ้นก็ขยับพูดจนได้

“ค่ะ...เอาวิปปิ้งครีมด้วยนะค่ะ”

ทงเฮได้ยินแล้วก็แทบจะอดใจไม่ให้สวมกอดหนูน้อยไม่ไหว แต่ถ้าจะทำแบบนั้นเขาไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าซูจองจะกลัวเขาหรือเปล่า ทงเฮที่เคยคลุกคลีกับเด็กๆมาก่อนจึงจำต้องหักห้ามใจ ทำเพียงแค่ส่งยิ้มละมุนไปให้หนูน้อยแก้มกลมในขณะที่เริ่มแนะนำตัวบ้าง

“ได้เลยแต่เรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่าเนาะ”

หลังจากที่ทงเฮแนะนำตัวเสร็จ ฮยอกแจและซีวอนที่ไม่รู้ว่าเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็รีบแนะนำตัวด้วยเหมือนกัน ใช้เวลาไม่นานหรอกคิมซูจองที่มีท่าทีหวาดๆในทีแรกก็ดูจะคุ้นเคยกับทุกคนแล้วในตอนนี้


“ซูจองพี่ซีวอนกับพี่ฮยอกแจใครหล่อกว่ากันค่ะ?”


ซองมินและทงเฮมองภาพของผู้ชายนิสัยไม่เหมือนกันสองคนที่กำลังแย่งกันหล่อในสายตาของหนูน้อยอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วก็ได้แต่หันมาส่ายหน้าให้กันขำๆ

“ลูกเต้าเหล่าใครกันพาลูกเค้ามาอย่างนี้เค้าไม่แจ้งความว่าลักพาตัวหรอกใช่มั้ย”

ซองมินยกเลม่อนโยเกิร์ตแก้วโปรดขึ้นดื่ม พลางส่ายหน้ายิ้มๆ

“ไม่หรอก...ผู้ปกครองซูจองมารับช้าอย่างนี้เป็นประจำน่ะ”

“ใช่คุณพ่อรูปหล่อที่ซีวอนชอบมาบ่นๆหรือเปล่า”

ทงเฮเดาสุ่มให้มั่วไปหมด ก็เห็นซีวอนชอบมาบ่นๆอยู่บ่อยๆว่าซองมินต้องกลับบ้านช้าเพราะผู้ปกครองไร้ความรับผิดชอบอยู่เรื่อย เห็นบอกว่าเป็นเจ้าของโรงแรมเจดับเบิลยูมาริออทอะไรทำนองนี้นี่แหละ

“อื้ม...นั่นแหละแต่ถึงแม้ว่าจะถูกทิ้งให้อยู่โรงเรียนมืดๆค่ำๆบ่อยๆก็เถอะนะ ซูจองก็ร่าเริงเหมือนเด็กคนอื่นๆ”

“ก็ดีแล้วล่ะ...เด็กทุกคนไม่เหมาะกับปัญหาอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ”

ทงเฮว่าจบแล้วก็หันมายิ้มให้ซองมินบางๆ ก่อนขอตัวไปจัดการกับลูกค้ารายล่าสุดที่เพิ่งจะเข้ามาในร้านหลังจากที่ไม่มีใครเข้ามาร่วมๆครึ่งชั่วโมงแล้ว

ส่วนใหญ่ร้านของทงเฮจะมีคนแวะเวียนเข้ามาซื้อไอศครีมเป็นโคนแล้วก็จากไปมากกว่า ที่จะมานั่งแช่กันเป็นชั่วโมงๆเหมือนกับร้านอื่นๆ ที่นั่งนั่งภายในร้านจึงไม่ได้จัดเตรียมไว้มากนักแต่กิจการก็ยังคงมีแต่กำไรตลอดมานับตั้งแต่เปิดร้านจนกระทั่งตอนที่ทงเฮลาออกจากการเป็นคุณครูสอนโรงเรียนอนุบาลมาสานต่อกิจการของคุณพ่อนี่แหละ





.





อีกสามนาทีจะหกโมงครึ่ง

รถยุโรปสีตะกั่วจอดเทียบฟุตบาทหน้าป้ายโรงเรียนอนุบาลดังเอี๊ยดไม่ถึงสองนาทีประตูรถก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงๆที่ก้าวลงมาจากรถ ใบหน้าหล่อจัดยังคงเนี้ยบ และเรียบนิ่งเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

“จะทุ่มนึงแล้วเหรอเนี่ย…ปะป๊าขอโทษนะซูจอง”

ริมฝีปากสีจัดพึมพำในขณะที่ขายาวๆกำลังก้าวไปตามทางเท้าที่มุ่งตรงไปยังชิงช้าตัวเดิมที่ลูกสาวตัวน้อยมักจะนั่งรอเขามารับเสมอๆ ทว่าสนามเด็กเล่นกลับว่างเปล่า ร่างสูงแทบจะล้มทั้งยืน ถ้าหากว่าเขาไม่เหลือบไปเห็นกระดาษที่ติดไว้ที่หน้าประตูกระจกหน้าห้องเรียนของซูจองเข้าเสียก่อน


‘พอดีผมเห็นว่ามันเย็นมากแล้ว ก็เลยพาซูจองไปรอคุณที่ร้าน Ice Paradise ด้วยน่ะครับ ร้านอยู่ไม่ไกลมาก ผมแนบแผนที่ไว้ให้แล้ว...’


คุณพ่อยังหนุ่มถอนใจเฮือกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่โกรธหรอกที่คุณครูประจำชั้นของซูจองจะทำแบบนี้ก็เขาผิดเองที่มารับลูกช้ากว่ากำหนดเวลาที่โรงเรียนกำหนดไว้ตั้งหลายชั่วโมง นี่ถ้าคุณครูไม่พาออกไปเขาคงต้องจ่ายค่าปรับอาน ไหนจะค่าล่วงเวลานักการที่เป็นเวรปิดโรงเรียนแล้วไหนจะค่าล่วงเวลาของคุณครูอีก


ร่างสูงโปร่งขับรถชะลอความเร็วไปตามแผนที่ในมือที่คุณครูเขียนแล้วแปะเอาไว้ให้ ไม่ถึงห้านาทีดีด้วยซ้ำ
ร้านไอศครีมเล็กๆสไตล์โมเดินคอนเทมโพลารี่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้วเรียบร้อย ....

รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อจัดในทันทีที่มองผ่านกรอบกำแพงกระจกด้านข้างทะลุเข้าไปแล้วพบว่านางฟ้าตัวน้อยๆของเขากำลังยิ้มหวานให้กับคุณครูประจำชั้นและผู้ชายหน้าสวยอีกคนที่ยืนอยู่หลังเคาเตอร์




กรุ๊งกริ๊ง





ทันทีที่ได้ยินเสียงกระดิ่งดังมาจากทางด้านหลังซูจองก็รีบหันกลับไปในทันที หนูน้อยรีบกลืนไอศครีมคำล่าสุดลงไปแล้วก็ทำตาโตดีใจเป็นที่สุดเมื่อพบว่าคนที่กำลังยืนส่งยิ้มมาให้คนนั้นเป็นใคร

“ปะป๊า!!” ซูจองร้องเรียกเสียงหลง

“ค่อยๆลงมาสิลูกเดี๋ยวก็ตกลงมากันพอดี”

ปะป๊ายังหนุ่มรีบสาวเท้าเข้าหาหนูน้อยที่กำลังปีนลงมาจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าดีใจเป้นที่สุด ขายาวๆย่อลงตรงหน้านางฟ้าตัวน้อยให้อยู่ในระดับความสูงที่เท่ากัน ไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้คุณครูประจำชั้นบางๆเป็นการขอบคุณ และ
ขอโทษไปพร้อมๆกัน พลางอุ้มหนูน้อยตัวขาวๆให้ลอยวืดขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขน

“ปะป๊ามารับช้า” หนูน้อยรวยแก้มตัดพ้อปะป๊าด้วยใบหน้าน่าสงสารเป็นที่สุด เรียกรอยยิ้มให้กับทุกคนในที่นี้ได้ไม่ยากเลย คยูฮยอนทำหน้าเศร้าๆแล้วก็แนบหน้าผากเข้ากับหน้าผากเล็กเบาๆ

“ปะป๊าขอโทษนะครับที่มารับช้า...แล้วมากินไอศครีมที่นี่อร่อยมั้ยหืม”

เป็นเพราะซูจองคิดถึงปะป๊ามากเกินไปผ้ากันเปื้อนที่พี่ทงเฮใส่ให้ก็เลยยังไม่ได้ถอดออกปะป๊าก็เลยรู้ว่าซูจองเพิ่งจะกินไอศครีมถ้วยใหญ่ไปน่ะสิ

“อร่อยค่ะพี่ทงเฮทำไอศครีมอร่อยมาก”

“เหรอ...แล้วกินอิ่มแล้วใช่มั้ยค่ะ”

“อิ่มแล้วค่ะ”

คยูฮยอนยิ้มให้ลูกสาวบางๆพลางกดปลายจมูกลงกับแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวไปหนึ่งที ก่อนหันมาโค้งทักทายคุณครูประจำชั้นและบุคคลตรงหน้าสองสามคนที่คงจะเป็นธุระช่วยดูแลซูจองให้ก่อนหน้าที่เขาจะมาถึง

“ขอโทษนะครับที่ต้องคอยรบกวนคุณครูอยู่เรื่อย”

คุณครูซองมินส่ายหน้ายิ้มหวาน...รอยยิ้มสดใสแบบนี้ติดมาจากเด็กๆสินะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมเป็นครูประจำชั้นก็ต้องดูแลอยู่แล้ว”

“นี่ถ้าน้องซูจองไม่ใช่เด็กน่ารักแล้วล่ะก็...”

อยู่ๆซีวอนก็โพล่งออกมา ไม่รู้ว่ามายืนซ้อนหลังซองมินตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ทงเฮและฮยอกแจก็ไวพอที่จะจับล็อกและปิดปากไว้ให้ทันท่วงทีก่อนที่คนคนนี้จะเปิดฉากทะเลาะวิวาทกับคุณพ่อสายเสมอ

“เอ่อ...” ซองมินมองหน้าคยูฮยอนที่มีสีหน้าตื่นๆอึกอัก คยูฮยอนเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าที่ดูกระอักกระอ่วนชอบกล โดยการงดเรื่องพิธีรีตรองไปให้หมดแล้วขอตัวกลับทันที

“งั้นผมคงไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ ซูจองบ้ายบายให้คุณครูกับอาๆแล้วหรือยัง”

ซูจองได้ยินปะป๊าบอกแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ยกมือขึ้นบ้ายบายให้ทุกคนในที่นี้แถมยังส่งจูบให้เป็นของแถมอีกด้วย จากนั้นก็หันไปอ้อนปะป๊าต่อทันทีที่ถูกอุ้มพาเดินพ้นออกจากร้านไป


“ซองมินผมไม่ชอบขี้หน้าผู้ปกครองคนนั้นเลยนะ…คราวหลังให้คนอื่นเป็นคุณครูเวรแทนได้มั้ย”


นั่นไงพอเป็นอิสระได้ผู้ชายที่จัดว่าหล่อเพอร์เฟคก็รีบสั่งห้ามแฟนไม่ให้เจอกับผู้ปกครองคนนั้นในทันที
แต่ซองมินก็ไม่ได้จะเชื่อฟังอะไรหรอก ก็ซีวอนเป็นแค่แฟนนะไม่ใช่เจ้าชีวิตสักหน่อย

“ซีวอนอย่าหึงไม่เข้าท่าได้ไหม…นั่นเค้ามีลูกแล้วนะ”

“ก็ผมไม่ชอบนี่...”






.






เสียงดังตึงๆดังแว่วเข้ามาจนในที่สุดประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออกกว้าง เจ้าของห้องเหลือบมองเวลาที่จอนาฬิกาดิจิตอลบนโต๊ะทำงานแล้วก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง

“คุณพ่อคิบอม” เสียงใสเจื้อยแจ้ว ในขณะที่กระโดดขึ้นไปนั่งจุมปุ๊กบนตักคุณพ่อ

“อ่า...วันนี้ทำไมกลับค่ำจังล่ะลูก” คิบอมถามซูจองแต่สายตากลับอาฆาตมองน้องชายตัวดีที่เพิ่งจะเดินผิวปากเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสุขล้น “ไปรับซูจองช้าอีกแล้วเหรอ”

“งานที่พี่ให้ผมทำนี่มันน้อยมากเลยนะนั่น”

“อย่ามาประชดเว้ย...แค่อาทิตย์ละสามวันแกก็ไปรับให้ตรงเวลาไม่ได้”

“ก็ผมไปดูที่ตามบัญชาของพี่มานั่นแหละ...ไม่ได้อยากทิ้งซูจองไว้กับคุณครูเท่าไหร่หรอก”

คิบอมเห็นคยูฮยอนเถียงคอเป็นเอ็นอีกทั้งยังเดินมาหย่อนนั่งลงบนเก้าอี้บุหนังตรงหน้าอย่างคนที่ถือดี แล้วก็คร้านจะด่าทอให้เข้าหูซูจองเปล่าๆ คนเป็นพี่เลยตัดรำคาญโดยการลอบถอนใจแล้วหันไปไต่ถามนางฟ้าตัวน้อยๆที่นั่งมองตาหน้าเขาสลับกับคยูฮยอนใสแจ๋วบนตักดีกว่า

“ว่ายังไงคนเก่งวันนี้ทำอะไรบ้าง”

“วาดรูปค่ะ...ซูจองวาดรูป Fish แล้วก็ Bird ด้วย”

พอคิบอมเปิดโอกาสให้ตอบ หนูน้อยช่างเจรจาก็เล่าชีวิตประจำวันในโรงเรียนให้คุณพ่อฟังจนหมดเปลือกแบบนอนสตอปในทันที คยูฮยอนที่ฟังมาแล้วรอบหนึ่งบนรถก็ได้แต่นั่งหัวเราะสนุกสนานไปด้วยกับเรื่องราวเดิมๆที่ช่วยเติมพลังให้กับเขาในทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟัง

“แล้วตอนเย็นพี่ทงเฮทำไอศครีมให้ซูจองถ้วยใหญ่เบ่อเริ่มเลยค่ะ

เด็กน้อยอธิบายพร้อมกับทำมือประกอบ เล่าได้ออกรสออกชาติจนคิบอมอดที่จะทำตาโตตามไม่ได้เลย

“เหรอค่ะ...เอแล้วพี่ทงเฮนี่เป็นใครกันน้า”

คิบอมถามลูกสาวเสียงสูง พลางเหลือบนัยน์ตาขึ้นมองหน้าน้องชายที่กำลังทำมือทำไม้ทำหน้าทำตาบอกว่าไม่เกี่ยวแล้วก็ยักไหล่ลดสายตาลงไปมองหน้าซูจองตามเดิม

“พี่ทงเฮเป็นเพื่อนคุณครูซองมินค่ะ ทำไอศครีมเก่งมากเลยค่ะ” ซูจองเล่านู้นอวดนี่ให้คุณพ่อและปะป๊าอีกไม่กี่ประโยค ดวงตาใสก็เริ่มจะปรือๆแล้ว รวมทั้งอาการหาวไปเล่าไปก็ดูจะถี่ขึ้นถี่ขึ้นจนคิบอมต้องเหลือบตามองดูเวลา…เป็นไปตามที่คาดไว้สองทุ่มแล้วได้เวลาอาบน้ำนอนแล้ว

“ซูจองคุณพ่อว่าได้เวลาไปอาบน้ำเตรียมตัวนอนแล้วนะค่ะ”

คิมซูจองพยักหน้าหงึกหงักไม่วายหาวโชว์ไปอีกหวอดใหญ่ ในขณะที่กำลังรูดซิบปิดกระเป๋าหลังจากที่เอารูปวาดที่โรงเรียนในวันนี้ออกมาให้คุณพ่อดู

“ให้นมฮโยรีอาบน้ำให้ตัวหอมๆเลยนะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปอ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังนะค่ะ”

“คุณพ่อรีบๆมานะค่ะ...ปะป๊าด้วยซูจองจะรอ”

ซูจองกำชับคุณพ่อทั้งสองอีกครั้งด้วยการจุ๊บลงไปเบาๆบนแก้มสากคนละครั้งเพื่อความยุติธรรม ก่อนเดินเตาะแตะไปจับมือนมฮโยรีแล้วเดินออกจากห้องไป คิบอมรอให้ซูจองและนมฮโยรีเดินไปให้ไกลทิ้งช่วงเวลาสักครู่ แล้วถึงได้เริ่มชวนน้องชายคุย

“แน่ใจนะว่าแกไม่ได้ไปจีบพี่ทงเฮอะไรนั่น”

อันที่จริงคิบอมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่หรอกว่าคยูฮยอนไม่ได้มีเจตนาเคลือบแฝงที่ไปรับซูจองช้า ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจน้องชายหรอกนะ แต่ไปรับช้ามากแบบนั้นมันดูจะเกินขอบเขตไปหรือเปล่า

“โธ่พี่...หน้าตาแบบนั้นไม่ใช่สเปกผมหรอก”

“ชั้นจะไปรู้ด้วยเรอะ ไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย”

“รับรองว่าไม่ได้ไปจีบแน่ๆ...แต่ถ้าเป็นคุณครูก็ไม่แน่เหมือนกัน”

คิบอมได้ยินคำพูดชวนปวดหัวของน้องชายแล้วก็อยากจะล้มโต๊ะใส่นักแต่มันยังมีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่านั้นที่เขาติดใจสงสัยอยู่ ก็เลยทำเป็นลืมๆอาการหงุดหงิดไปบ้าง

“เอาเถอะ...แล้วแกไปดูที่แถวไหนมาล่ะถึงได้ไปรับซูจองซะเกือบทุ่ม”

คยูฮยอนมองหน้าพี่ชายที่กลายร่างมาเป็นพญามัจจุราชอีกครั้งแล้วก็ได้แต่หัวเราะหึหึ…ถ้าในบ้านไม่มีซูจองสักคนพี่ชายของเขาคงจะไม่รู้จักคำว่า นางฟ้านางสวรรค์กับใครเขาเลยสินะ

“ไปแถวๆนัมซานมามันก็ดีนะ แต่มันติดตรงที่มันมีห้างเยอะแล้ว...ถ้าเราไปสร้างโรงแรมที่มีห้างสรรพสินค้าในตัวผมกลัวว่ามันจะเกร่อ แล้วที่หวังจะเอาทุนและกำไรคืนภายในห้าปีก็อาจจะกลายเป็นสิบปี พรุ่งนี้เลยว่าจะลองไปดูๆแถวฝั่งกังนัมตามที่แทยังแนะนำไว้”

คิบอมได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ขมวดคิ้ว เขาคิดว่าไปดูที่แถวกังนัมก็คงจะไม่ได้ทำเลดีเท่าทำเลเก่าของพวกเขาหรอก โรงแรมแรกเริ่มของพวกเขาก็อยู่ในย่านกังนัม แล้วแบบนี้จะมาสร้างในเดียวกันไปเพื่ออะไรถึงแม้ว่ากำลังซื้อของลูกค้าในย่านนั้นจะดีมากก็ตามที

“แต่ชั้นว่าไม่ต้องไปดูหรอกกังนัมคู่แข่งเยอะเกินไป ... ทำไมไม่ลองปรึกษาฮันเกิงดูเผื่อว่าแทยังจะพลาดส่วนไหนไป”

คยูฮยอนยกมือขาวๆขึ้นลูบคางเบาๆใช้ความคิด แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใช่เขาไปปรึกษาฮันเกิงเพื่อนสนิทของพี่ชายเขาแล้วล่ะเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แต่ดันลืมไปเสียสนิทเลยว่าพี่ฮันเกิงแนะนำที่ที่เขาประกาศขายตรงไหนบ้าง

“เออยังมีอีกที่นะพี่แถวๆโรงเรียนของซูจอง”

“เหรอ...เศรษฐกิจแถวนั้นดีหรือไง”

คนเป็นน้องชายพยักหน้ายิ้มๆ พี่ชายของเขาไว้ใจเขามากและก็เชื่อมือเขามากด้วย เพราะอย่างนั้นเขาก็เลยไม่คิดว่าการที่จะต้องออกไปดูที่เองหรือลงไปทำงานด้วยตัวเองบ้างจะเป็นเรื่องที่หนักหนาอะไร ดีเสียอีกที่เขาจะได้รับหน้าที่ไปรับนางฟ้าตัวน้อยๆของครอบครัวในทุกวันอังคาร พฤหัสบดี และวันเสาร์

“ก็ดีนะพี่...แถวนั้นมีซูปเปอร์มาเก็ตขนาดกลางอยู่สามที่ แถมยังใกล้สนามบินใหม่ แล้วก็เป็นย่านที่พักอาศัยของพวกเศรษฐีใหม่ด้วยนะ ผมว่าแถวนั้นน่าสนใจที่สุดแล้ว”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นแกก็ลองไปดูๆมาแล้วกัน...แต่อย่าให้รู้นะว่าแกคิดการไกลไปถึงเรื่องที่จะได้ไปเฝ้าคุณครูประจำชั้นของซูจองแบบเนียนๆน่ะ…จำเอาไว้ว่าชั้นส่งแกไปทำงานไม่ใช่ให้ไปหาเมีย”

“พี่เอาอะไรมาพูด”

“หนอยทำยังกับว่าชั้นนี่ไม่ใช่พี่แก ไม่รู้จักแกอย่างนั้นแหละ”

คยูฮยอนถึงกับหัวเราะชอบใจ ถึงแม้ว่าพี่ชายจะจับทางเค้าได้ถูกก็เถอะ แต่เค้าก็คิดว่าทำเลตรงนั้นดีเหมาะแก่การตั้งโรงแรมจริงๆนะ เพราะแถวนั้นเป็นย่านธุรกิจที่กำลังขยายตัวจริงๆ

“แต่ผมว่ามันเหมาะจริงๆนะ”

“เออๆ...” คิบอมรับคำตัดรำคาญ พลางลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเบื่อที่จะไล่บี้น้องชายแท้ๆที่คลานตามกันมาแต่ใช้นามสกุลของแม่เพื่อรับมรดกในธุรกิจของคุณตาเสียจริงๆ เอาไว้คุยเรื่องงานพรุ่งนี้ก็คงยังไม่สายหรอกมั้งตอนนี้ใช้สอยช่วงเวลาที่มีไปกับซูจองคงจะเหมาะกว่า “แล้วคืนนี้ไม่ออกไปเที่ยวไหนใช่มั้ย”

“ครับคืนนี้ไม่มีนัด” คยูฮยอนพยักหน้าให้หงึกหงักพลางเดินตามพี่ชายออกจากห้องทำงานไป

“ดี...แกมาช่วยชั้นอ่านนิทานให้ซูจองฟังด้วย ชั้นขี้เกียจตอบคำถามเวลาที่แกไม่อยู่”

“ครับๆคุณพี่ชาย”

ถึงจะใช้น้ำเสียงเหมือนเบื่อหน่ายอย่างนั้นก็เถอะแต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของนางฟ้าประจำบ้านแล้วความหน่ายเหนื่อยที่สะสมกันมาทั้งวันก็มลายหายไปอย่างที่พี่ชายเขาชอบพูดบ่อยๆจริงๆนั่นแหละ

ถึงจะทำงานเหนื่อยสักแค่ไหนแค่กลับบ้านมาเจอซูจองก็ทำให้หายเหนื่อนเป็นปลิดทิ้งแล้ว



To Be Continued

 

http://i135.photobucket.com/albums/q138/kihaeshey/IMG_385228154429jpg3copy.jpg

 Credit: On pic
หนูน้อยคนนี้ชื่อ KimSuJung นะค่ะ
ตอนนี้อายุน่าจะ5ขวบแล้วล่ะค่ะ (น่ารักเนาะ)

 

 

ฟิคครอบครัวเรื่องนี้ก็เลยออกมาจนได้ เรื่องนี้ 9-11ตอนนะค่ะไม่ยาว
ถ้าภาษามันประหลาดเนื้อเรื่องแย่ก็ขออภัยนะค่ะจะพยายามปรับปรุงต่อไป...
อ่านเอาความบันเทิงนะค่ะอย่าคิดมาก^^
ตอนนี้เป็นแค่ตอนเริ่มต้นนะค่ะ...เรื่องราวก็เลยยังงงๆอยู่คาดว่าตอนต่อไปทุกคนคงจะเข้าใจเนื้อเรื่องมากขึ้นค่ะ

ปล. Stories for xoxo อยู่ในขั้นพิมพ์เนื้อเรื่องอยู่นะค่ะ อาจจะได้ส่งเข้าโรงพิมพ์ปลายเดือนหรือก่อนเล็กน้อย ฉะนั้นท่านที่โอนเงินมาแล้วก็ใจร่มๆหน่อยนะค่ะ ส่วนท่านที่ยังไม่โอนเงินมาก็ช่วยโอนมาด้วยนะค่ะ ฮ่าฮ่า
ปล.GND ไม่เหลือแล้วนะค่ะ แต่มีหนังสือตีกลับสองเล่มค่ะใครที่ยังไม่ได้หนังสือกรุณาติดต่อกลับมาด่วนนะค่ะ

รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ

XOXO

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ซูจองน่ารักมากเลย ^ ^
เรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ แบบว่า
อยากรู้แล้วว่าใครเป็นพ่อแท้ๆ
คิมคิบอมใช่มั้ย? ฮ่าๆๆ ๆ ๆๆ

คยูจะได้เจอซองมินแล้วสินะ~
มาต่อไวๆนะคะ อยากอ่านมากเลย
(:

#6 By Larcengraph* (58.9.131.81) on 2009-04-20 23:01

ยังไม่มมต่ออีกหรืออ่างับ


อยากอ่านมากมายอ่า



งืดๆๆๆๆ

#5 By *+.BoWMiN.+* on 2009-01-14 15:48

อ่าอยากอ่านเรื่องนี้อ่า

เมื่อไหร่จามาต่ออ่างับบบบ

#4 By *+.BoWMiN.+* on 2008-12-03 12:40

รอคอยฟิค xoxo นะจ๊ะ ชี่จ๋า

ส่งรึยังจ๊ะเนี่ย ??

#3 By GreeZi (117.47.44.25) on 2008-07-29 20:41

แวะมาทักทายคนแต่งแระก็มาทวงฟิคด้วยคับ

55555+

เมื่อไหร่ตอน1จะมาสักทีง๊าบบบ บบบบ
รอเรื่องนี้จนแห้งเหี่ยวแล้ววว วววว

เราอ่านจากบอร์ดเอสเอ็มนะ


อิอิ

#2 By *+.BoWMiN.+* on 2008-07-28 21:39

ว้าววววววว หนูน้อยคิมซูจอง

น่ารักที่สุดเลยค่ะ ตามอ่านเรื่องของคุณมาตั้งแต่

the girl next door แล้วอ่ะ

เรื่องนี้ น่ารักได้อีกค่ะ ชอบมากกเลยยย

#1 By noonoy (124.120.1.3) on 2008-07-26 23:55